tomik Doroty Szumilas “Wspomnienia”
recenzje alternatywne Danuśki Błaszak
tomik Doroty Szumilas “Wspomnienia”
Jadę samochodem. W radiu leci piosenka Agnieszki Osieckiej
Jeszcze mi wina nalej,
sobie i mnie,
jeszcze, jeszcze.
Trzeba zapomnieć lata dobre i złe,
zgubić je w szklance na dnie.
Jeszcze mi wina nalej,
niebo - tuż, tuż,
jeszcze, jeszcze,
jeszcze, jeszcze.
Trzeba zapomnieć tyle maków i róż,
znaleźć, nie zgubić ich już.
I myślę od razu o wierszu Doroty Szumilas „Wspomnienie” i o jej ostatnim tomiku o tym samym tytule.
Dorota ma zupełnie inny styl. Kocham obie poetyki. Dorota nie używa żadnych rekwizytów. Żadnych szaf wypchanych ciuchami. (Agnieszka Osiecka: „Szafy i komody/ wyrzucę was do wody...”) Nic takiego. Żadnych kieliszków wina. Dobiera słowa delikatnie ostrożnie. I mądrze.
Niektórzy poeci prowadzą czytelnika po wysokich ścieżkach. Tam gdzieś wysoko istnieją wartości.. Tak jakoś się czuję czytając poezję Doroty Szumilas.
Wspomnienia?
„Świat wspomnień
jest jak wielka kula
w której widać ścieżki
poplatane w ciemności” (str. 6, wiersz tytułowy)
Ja w poezji Doroty zawsze znajduję ścieżki wiodące w przyszłość. To mnie zawsze inspiruje ku przyszłości:
"smutek
niech nie rozdziera
mej duszy
niech odejdą te chwile
złączone
łkaniem" (str. 8)
"uśmiechnij sie
spojrzyj
to i świat pojaśnieje" (str. 9)
W wierszu tytułowym pojawia się reflekscja na temat sprzeczność pomiędzy pamiętaniem smutku a pójściem dalej bez ciężaru wspomnień.
"zapominam by pójść dalej bez zbednych slow" - pisze poetka.
i ja zaraz podśpiewuję piosenkę Osieckiej „trzeba zapomnieć lata dobre i złe...”
"pamietam by budować swoja tożsamość" – pisze Dorota Szumilas
i ja znowu podspiewuję:
„Trzeba zapomnieć tyle maków i róż,
znaleźć, nie zgubić ich już.”
Nie zgubić swojej tożsamości, wartości, piękna.
Wydawnictwo Miniatury potrafi wydać ślicznie i elegancko i tym razem też im się udało. Nie wiem kto ułozył wiersze w takiej kolejności, ale to yeż się udało. Całość jest spójna i każdy kolejny wiersz prowadzi dalej i głębiej w świat poezji i poznania.
Czytając mam wrażenie, że ja z tą książką rozmawiam. Na poczatku smutek i poetyckie pytanie „jak sie cieszyć”.
Wiersz „Wspomnienie” ma wiele znaczeń, refleksyjny, piękny, filozoficzny. Jeden z przykładów dobrej poezji – nawiążujac do definicji „dobrego wiersza” jako takiego, której nie sposób streścić na kilku stronach maszynopisu.
Dużo więcej niż konflikt pomiędzy przeszłością i przyszłością, bagażem wspomnień i drogą na szczyty gór bez zbędnych słów. Zachęcam do lektury tomiku Doroty Szumilas „Wspomnienia”. I zachęcam do wysłuchania piosenki Agnieszki Osieckiej.
tomik Doroty Szumilas “Wspomnienia”
Jadę samochodem. W radiu leci piosenka Agnieszki Osieckiej
Jeszcze mi wina nalej,
sobie i mnie,
jeszcze, jeszcze.
Trzeba zapomnieć lata dobre i złe,
zgubić je w szklance na dnie.
Jeszcze mi wina nalej,
niebo - tuż, tuż,
jeszcze, jeszcze,
jeszcze, jeszcze.
Trzeba zapomnieć tyle maków i róż,
znaleźć, nie zgubić ich już.
I myślę od razu o wierszu Doroty Szumilas „Wspomnienie” i o jej ostatnim tomiku o tym samym tytule.
Dorota ma zupełnie inny styl. Kocham obie poetyki. Dorota nie używa żadnych rekwizytów. Żadnych szaf wypchanych ciuchami. (Agnieszka Osiecka: „Szafy i komody/ wyrzucę was do wody...”) Nic takiego. Żadnych kieliszków wina. Dobiera słowa delikatnie ostrożnie. I mądrze.
Niektórzy poeci prowadzą czytelnika po wysokich ścieżkach. Tam gdzieś wysoko istnieją wartości.. Tak jakoś się czuję czytając poezję Doroty Szumilas.
Wspomnienia?
„Świat wspomnień
jest jak wielka kula
w której widać ścieżki
poplatane w ciemności” (str. 6, wiersz tytułowy)
Ja w poezji Doroty zawsze znajduję ścieżki wiodące w przyszłość. To mnie zawsze inspiruje ku przyszłości:
"smutek
niech nie rozdziera
mej duszy
niech odejdą te chwile
złączone
łkaniem" (str. 8)
"uśmiechnij sie
spojrzyj
to i świat pojaśnieje" (str. 9)
W wierszu tytułowym pojawia się reflekscja na temat sprzeczność pomiędzy pamiętaniem smutku a pójściem dalej bez ciężaru wspomnień.
"zapominam by pójść dalej bez zbednych slow" - pisze poetka.
i ja zaraz podśpiewuję piosenkę Osieckiej „trzeba zapomnieć lata dobre i złe...”
"pamietam by budować swoja tożsamość" – pisze Dorota Szumilas
i ja znowu podspiewuję:
„Trzeba zapomnieć tyle maków i róż,
znaleźć, nie zgubić ich już.”
Nie zgubić swojej tożsamości, wartości, piękna.
Wydawnictwo Miniatury potrafi wydać ślicznie i elegancko i tym razem też im się udało. Nie wiem kto ułozył wiersze w takiej kolejności, ale to yeż się udało. Całość jest spójna i każdy kolejny wiersz prowadzi dalej i głębiej w świat poezji i poznania.
Czytając mam wrażenie, że ja z tą książką rozmawiam. Na poczatku smutek i poetyckie pytanie „jak sie cieszyć”.
Wiersz „Wspomnienie” ma wiele znaczeń, refleksyjny, piękny, filozoficzny. Jeden z przykładów dobrej poezji – nawiążujac do definicji „dobrego wiersza” jako takiego, której nie sposób streścić na kilku stronach maszynopisu.
Dużo więcej niż konflikt pomiędzy przeszłością i przyszłością, bagażem wspomnień i drogą na szczyty gór bez zbędnych słów. Zachęcam do lektury tomiku Doroty Szumilas „Wspomnienia”. I zachęcam do wysłuchania piosenki Agnieszki Osieckiej.
Comments